Menu Zamknij

Gmina nie musi posiadać „wewnętrznej procedury” w sprawie MDR

Doradca podatkowy (zwany przez Ordynację podatkową w art. 86a par. 1 pkt 8) promotorem, powinien przedstawić określone informacje gminie korzystającej z jego porad, czyli opinii prawno-podatkowych. Jakkolwiek taka powinność nie wynika z żadnego przepisu (ani Ordynacji podatkowej ani z żadnej innej ustawy), to jednak w praktyce to już powszechnie się dzieje. To on bowiem wykonuje jedną z pięciu podanych przez Ordynację podatkową czynności, czyli:

  • opracowuje,
  • oferuje,
  • udostępnia,
  • wdraża lub
  • zarządza wdrażaniem uzgodnienia, tj. swojej opinii prawno-podatkowej.

Natomiast korzystająca z takich porad gmina (najczęściej zatrudniająca doradcę podatkowego i wpłacająca mu wynagrodzenie), to osoba prawna, której to zaakceptowane uzgodnienie (opinia) jest udostępniane, u której jest ono wdrażane, która jest przygotowana do jego wdrożenia, wreszcie, która dokonała czynności służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia (art. 86a par. 1 pkt 3).

Bez promotora, czyli tego który zachęca gminę do podejmowania określonych czynności faktycznych lub prawnych, których rezultatem ma być osiągnięcie przez nią korzyści podatkowych w przyszłości – co do zasady – nie istnieje korzystający, ani też jego ustawowe obowiązki.

Najważniejszy obowiązek w sprawie MDR to raportowanie (przekazywanie informacji o schematach podatkowych Szefowi KAS na określonych drukach MDR). Powodują go takie grupy czynności doradcy podatkowego i korzystającego, które są wykonywane w ramach świadczenia usług dotyczących kwestii podatkowych, zawierające rekomendację co do podejmowania przez gminę, jako klienta doradcy podatkowego, określonych czynności faktycznych lub prawnych, których rezultatem ma być osiągnięcie przez nią korzyści podatkowych w przyszłości (art. 86a par. 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). Udzielanie bowiem takich rekomendacji stanowi czynności typowe dla funkcji „promotora”, zaś ich wdrażanie (oczywiście po ich zaakceptowaniu) stanowi czynności typowe dla funkcji „korzystającego”.

Jeśli jednak gmina nie korzysta z takich porad (i to zwykle udzielonych na poziomie nieco wyższym niż bieżące doradztwo podatkowe), a ponadto, co najistotniejsze, których rezultatem ma być osiągnięcie przez nią korzyści podatkowych w przyszłości, nie ma korzystającego i wynikających z Ordynacji podatkowej określonych dla niego obowiązków.

W sprawie zatem konieczności posiadania przez gminę, jako korzystającą z porad doradcy podatkowego tzw. „wewnętrznych procedur”, opisanych przez Ordynację podatkową w art. 86l par. 2, to sam Minister Finansów w swoich „Objaśnieniach” z 31 stycznia 2019r. w sprawie stosowania ww. przepisów dotyczących MDRi konieczności ich opisywania w tzw. wewnętrznych procedurach, wyraźnie stwierdził, że nie ma takiej potrzeby.

W ww. „Objaśnieniach” Minister Finansów stwierdził bowiem:
„Obowiązek posiadania procedury wewnętrznej dotyczy podmiotów działających w charakterze promotorów spełniających kryterium wysokości przychodów lub kosztów (8 mln zł). Generalnie nie są zobowiązani do posiadania procedury wewnętrznej korzystający zatrudniający doradców (w tym doradców podatkowych / radców prawnych) na umowach o pracę. Obowiązku tego w stosunku do korzystających zatrudniających na umowach o pracę doradców (tzw. in-house) nie należy wyprowadzać ze zwrotu zastosowanego w przepisie art. 86l §1 Ordynacji podatkowej („zatrudniające promotorów lub faktycznie wypłacające im wynagrodzenie”). Sam fakt zapłaty przez korzystającego za usługę doradztwa podatkowego nie generuje obowiązku posiadania procedury wewnętrznej”.

 

Autor opracowania:
Elżbieta Rogala, ekspert podatku VAT w budżecie